Evrenden Değil, Kendimden Alacağım Var


Yazılar / Cumartesi, Haziran 22nd, 2019

“Koşulsuz Sevgi”nin aslında bir koşulu olabilir mi? Örneğin, bilinç düzeyi.

Belirli bir anlayışa gelmeden, sorgusuz, hesapsız, beklentisiz sevebilir mi bir insan?

Kendi yaşamının sorumluluğunu almadan, artısıyla eksisiyle, çocukluğuyla bugünüyle, yaşamının onda bıraktığı yara izleriyle olduğu her hali kabul etmeden, bir başkasını olduğu gibi kabul edebilir mi?

Nefes alamayacak kadar kalbin acırken bile o acının içerisinde kalmadan, o olgunluğa erişmeden, bir başkasının acılarına, duygularına ortak olabilir mi?

Yaşamının her yere dağılmış ipliklerini birbirinden ayrı görmeyerek, birer uçlarından tutup da kendine bağlamadan, bir başka yaşamla gerçek bir bağ kurabilir mi?

Kendi hayatının ta gözünün içine bakmadan bir başkasınınkine bakabilir mi?

Kendi hikayesinin içinden geçmeden, ona sahip çıkmadan, bir başkasına kendi hikayesini yüklemeden, ona olduğu gibi, yargısızca bakabilir mi? Onunla birlikte ortak bir hikaye yazabilir mi?

Bir insanın kendi aynasına bakmadan bir başkasını görme çabası, kendi kusurlarını görmekten kaçınması olabilir mi? Hatta kimi zaman kendi olumlu yanlarından, onların sorumluluklarını almamak adına kaçıyor olması mümkün mü? Çünkü görmek demek, artık onu görmezlikten gelememek demektir. Kabuldür; kendinin sorumluluğunu almanın diğer adıdır.

Bir ilişkiyi kalıcı ve sağlıklı yapan şey, kişinin önce kendi iki yakasını bir araya getirebilmesi, ardından karşı yaka ile arasında bir köprü kurmaya başlaması olabilir mi?

Kendine kör olan kişi, bir başkasının yaşamına da eşit derecede kör olmaz mı? Ondan gelip de kendisinin yerine görmesini, anlamasını ve anlayış göstermesini bekleyerek imkansızı istiyor olabilir mi?

Kişi kendi ihtiyaçlarını karşısındaki kişinin karşılamasını beklerken gerçekçilikten uzaklaşıyor olabilir mi? Sanki evrenin ona bir borcu varmış gibi, beklentiler hapishanesinde boğulmuş, yaşamının alacakaranlıkta geçip gitmesine göz yumuyor olabilir mi?

Oysa bu dünyada tek bir borç olabilir: İnsanın her daim kendinden esirgediği, Özsevgi.

Kendini sevmeye başladığın o an, kendine şefkat hissettiğin o an, kalbin de gardını indirmeye başlar, sevebilir olursun.

Kendinde olmayan bir şeyi veremezsin; koşulsuz sevginin yolu, kendini koşulsuzca sevmekten geçiyor olabilir mi?

“Beni seviyor mu?” diye sormadan önce, “Ben kendimi seviyor muyum?” diye sormak, sevgi yolunda iyi bir başlangıç olabilir mi?

Ece Gizem Kubat

Görsel: Zerrin Tekindor

error

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir